They seem to make lots of good flash cms templates that has animation and sound.

Patrzysz na posty znalezione dla frazy: Rośliny nasienne





Temat: Zioła
Lipa (Z Wikipedii)



Lipa

Morfologia (lipa drobnolistna)
Systematyka wg Reveala
Domena jądrowce
Królestwo rośliny
Podkrólestwo naczyniowe
Nadgromada nasienne
Gromada okrytonasienne
Klasa Rosopsida
Rząd ślazowce
Rodzina lipowate
Rodzaj lipa

Tilia insularis, kwiatostanLipa (Tilia) - rodzaj długowiecznych drzew należący do rodziny lipowatych. Rosną w umiarkowanej strefie półkuli północnej. Zalicza się do niego ok. 30 gatunków.
Charakterystyka [edytuj]
Zwykle okazałe drzewa zrzucające liście na zimę.

Pień
Czasami z odrostami u podstawy, stosunkowo krótki, przeważnie prosty, u starszych okazów bardzo gruby.
Kora
Ciemnoszara lub szarobrunatna, z biegnącymi wzdłuż spękaniami i sieciowato rozgałęzionymi listewkami, jednak niezbyt grubo i głęboko rzeźbiona. Pączki z dwoma lub trzema łuskami mogą być bardzo różnej wielkości, podłużnie owalne, z przodu zaokrąglone.
Liście
Pojedyncze, skrętoległe, sercowate, u nasady często lekko asymetryczne. Brzegi karbowano-piłkowane.
Kwiaty
Obupłciowe, żółte lub białe, zebrane w baldachogrona lub dwuramienne wierzchotki. Do osadki kwiatostanu przyrośnięta jest podłużna podsadka. Płatków korony i działek kielicha po 5, słupek 1, pręciki liczne. U części gatunków występują płonne pręciki, tzw. prątniczki. Kwiaty są zwykle pachnące i miododajne.
Owoc
1-3 nasienny orzeszek.

Systematyka
Pozycja w systemie Reveala
Gromada okrytonasienne (Magnoliophyta Cronquist), podgromada Magnoliophytina Frohne & U. Jensen ex Reveal, klasa Rosopsida Batsch, podklasa ukęślowe (Dilleniidae Takht. ex Reveal & Tahkt.), nadrząd Malvanae Takht., rząd ślazowce (Malvales Dumort.), podrząd Tiliineae Rchb., rodzina lipowate (Tiliaceae Juss.), podrodzina Tilioideae Arn., plemię Tilieae Bartl., podplemię Tiliinae A, Dumont., rodzaj lipa (Tila L.)[1].

Gatunki flory Polski
lipa drobnolistna (Tilia cordata Mill.),
lipa srebrzysta (Tilia tomentosa Moench) - gatunek uprawiany
lipa szerokolistna (Tilia platyphyllos Scop.)
Inne gatunki (wybór)
lipa krymska (Tilia x euchlora) - mieszaniec lipy drobnolistnej oraz Tilia dasystyla,
lipa amerykańska (Tilia americana),

Zastosowanie
Rośliny ozdobne - często sadzone w parkach, jako drzewa alejowe, przy kościołach.
Drewno cenne, miękkie, łatwe w obróbce, stosowane w rzeźbiarstwie, snycerstwie, do wyrobu instrumentów muzycznych.
Cenna roślina miododajna.
Drewno lipy było uznawane przez Indian Ameryki Północnej za najlepsze drewno do
ługowania (procesu moczenia niektórych roślin w roztworze popiołu drzewa liściastego w celu wytrącenia szkodliwych substancji).
Roślina lecznicza:
Surowiec zielarski: Kwiatostan (lipa drobnolistna i lipa szerokolistna), do leczenia dawniej używano nie tylko kwiatów lecz również kory i liści. Kwiatostan zawiera ponad 20 flawonoidów, fitosterole, terpeny, garbniki, pektyny, olejek eteryczny, kwasy organiczne, sole mineralne, witaminę C i .
Działanie: Napar z kwiatów lipy działa napotnie i przeciwgorączkowo, moczopędnie, sokopędnie, uspokajająco oraz przeciwskurczowo. Łagodzi także kaszel.

Ciekawostki
Najstarsza lipa rośnie w wsi Cielętniki (gmina Dąbrowa Zielona, woj. śląskie). Ma 525 lat, obwód pnia ok. 10 m, wysokość ok. 35 m (2000 r.).
Ślady uwielbienia lipy przetrwały do dziś w nazwach niektórych miejscowości – Święta Lipa, Świętolipie, Święte Lipy... a wieś Święta Lipka (na granicy Warmii i Mazur, nad jeziorem Dejnowo) jeszcze długo po przyjęciu chrześcijaństwa słynęła jako przybytek pogańskich bogów.
Lipa uznawana jest za narodową roślinę
Czechów (pojawia się na fladze prezydenckiej),
Słowaków,
Słoweńców (nieoficjalna waluta Słowenii z lat 1989 - 1990),
Serbów Łużyckich (m.in. w logo organizacji Domowina).
W Chorwacji zdawkowa jednostka monetarna nosi nazwę lipa.





Temat: Botanika odpowiedzi.
10.

Brassicaceae (Krzyżowe):
Wzór kwiatowy:
*K2+2C2+2A2+4G(2) (tutaj gdzie dwójka jest przy literze G, nad dwójką musi być pozioma kreska.)
Owoc:
Owocem jest wielonasienna łuszczyna lub łuszczynka pękająca dwoma łupinami. Wyjątkowo powstaje owoc niepękający w postaci niełupki lub wielokrotnej rozłupni.

Apiaceae (baldaszkowate):
Wzór kwiatowy:
*K5C5A5G(2) (pod dwójką pozioma kreska)
Owoc: Owoc jest rozłupią, zwykle żeberkowaną podłużnie, która po dojrzeniu rozpada się na dwie niełupki.

Lamiaceae (Wargowe):
Wzór kwiatowy – nie znalazłam.
Owoc:
Owocem jest rozłupnia rozpadająca się na 4 niełupki.

Astrales (Astrowce):

Wzór kwiatowy:
Zbudowane najczęściej wg wzoru K0-nC(5)A5G(2) (pod dwójką kreska)
Owoc:
Jest niełupką z bezbielmowym nasieniem, silnie przylegającym do owocni.

11. Astrowce – posunięte rośliny dwuliścienne – dlaczego?

Najbardziej wyspecjalizowana rodzina (Asteraceae) licząca ok. 25000 gatunków należy do największych rodzin wśród wszystkich okrytozalążkowych. Główną tendencją ewolucyjną w obrębie astrowych było przejście od kwiatów pojedynczych do kwiatostanów funkcjonujących jako jeden kwiat. Zwarte kwiatostany typu główka czy koszyczek są bardzo ekonomiczne jeśli chodzi o proces zapylania: owad poruszający się po powierzchni tego, co funkcjonuje jako jeden kwiat, dokonuje jednocześnie wielu zapyleń, a co za tym idzie – przyczynia się do powstania wielu owoców. W przypadku pojedynczych kwiatów, owad musiałby zużyć znacznie więcej czasu i energii na dokonanie podobnej liczby zapyleń. Tak więc Astrowce osiągnęły zdolność szybkiej produkcji dużej liczby owoców, co prawdopodobnie przyczyniło się w dużej mierze do ich sukcesu.

12. Heterobatmia:
zjawisko świadczące o nierównym tempie rozwoju filogenetycznego: niektóre części i organy roślin znajdujące się pod silną presją selekcji naturalnej zmieniły się bardzo, czasem nawet radykalnie, podczas gdy inne pozostały w stosunkowo nie zmienionym, pierwotnym stanie.

14. Sukces ewolucyjny u okrytozalążkowych:

Okrytonasienne osiągnęły w świecie roślin najwyższy stopień rozwoju ewolucyjnego i ogromną zdolność przystosowania się do różnych środowisk i warunków ekologicznych. Dlatego zdobyły pozycję dominującą we współczesnym świecie roślinnym o czym świadczy liczba tych roślin – 220000 gatunków.
- obok form drzewiastych, liczne są w tej grupie także rośliny zielne których brak u nagonasiennych
- większe zróżnicowanie tkanek (rozwinęły się nowe typy tkanek przewodzących, zróżnicowane są tkanki okrywające, tkanka miękiszowa i tkanka wydzielnicza.
W porównaniu do nagonasiennych, większa jest u okrytonasiennych różnorodność narządów. Występują nowe formy korzeni i systemów korzeniowych, nowe formy pędów i ogromna różnorodność liści.

(Co do pytania 11 nie jestem pewna,więc jeśli macie inne odpowiedzi, piszcie. Dobrze by było, gdybyście sprawdzili te wzory kwiatowe i owoce jeśli macie je z wykładów - ja mam je z książki).






Temat: Zioła
Krwawnik pospolity (Z Wikipedii)



Krwawnik pospolity

Systematyka wg Reveala
Domena jądrowce
Królestwo rośliny
Podkrólestwo naczyniowe
Nadgromada nasienne
Gromada okrytonasienne
Klasa Rosopsida
Rząd astrowce
Rodzina astrowate
Rodzaj krwawnik
Gatunek krwawnik pospolity
Nazwa systematyczna
Achillea millefolium L.

Krwawnik pospolity, tysiąclist (podlaskie), złocień krwawnik (lubelskie), żeniszek krwawnik (świętokrzyskie) (Achillea millefolium L.) – gatunek byliny lub krzewinki z rodziny astrowatych. Pospolity w Eurazji (na wschód sięga po Mongolię i północno-zachodnie Indie) oraz w Ameryce Północnej (na południu po Gwatemalę)[1]. W Polsce pospolity na całym obszarz.

Pokrój
Osiąga wysokość 50–80 cm. Czasem tworzy niewielkie kępy. Cała roślina jest miękko, wełnisto owłosiona.
Łodyga
Prosta, słabo rozgałęziona, o silnym zapachu.
Liście
Ciemnozielone, w zarysie wąskolancetowate, podwójnie lub potrójnie pierzaste, wiosną przy ziemi tworzą gęste rozetki, na łodygach rozmieszczone są rzadko. Liście odziomkowe są ogonkowe i szerokie na 2–4 cm, liście łodygowe są siedzące i o połowę węższe.
Kwiaty
Płaskie kwiatostany, utworzone z koszyczków zebranych w baldachogrono, o 5 żeńskich kwiatach brzeżnych nibyjęzyczkowych i środkowych rurkowych, obupłciowych. Pojedyncze koszyczki o średnicy ok. 5 mm. Kolor naturalny kwiatów to biały lub różowy z żółtawym środkiem. Kwitnie od lipca do października (czasem, gdy utrzymują się temperatury dodatnie - także dłużej). Kwiaty przedprątne, zapylane przez muchówki
Owoc
Spłaszczona niełupka, srebrzystoszara, wąsko oskrzydlona.
Kłącze
Pełzające o żółtawym kolorze, podziemne białe, zaróżowione przy węzłach. Wydaje liczne, przyziemne rozety liści, z których wyrastają łodygi kwiatostanowe.

Ekologia
Występuje na pastwiskach, łąkach i nieużytkach od niżu po tereny górskie. Na polach uprawnych obecny jako chwast. Rośnie przeważnie na obszarach o klimacie suboceanicznym i umiarkowanie kontynentalnym. Łatwo dostosowuje się do różnych warunków, ale preferuje gleby średnio próchniczne. Umiarkowanie światłolubny. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla O. Arrhenatheretalia[3].

Zmienność

Pokrój
Odmiana czerwonokwitnącaGatunek bardzo zmienny, stosunkowo trudny do odróżnienia od gatunków z nim spokrewnionych. Istnieje szereg odmian ozdobnych:

'Carnea' – kwiaty jaskrawo, ciemnokarminowe,
'Cerise Quinne' – kwiaty wiśniowe,
'Kelwayi' – kwiaty karminowoczerwone,
'Sammetriese' – kwitnie ok. dwa tygodnie później od pozostałych, kwiaty intensywnie czerwone,
'Rosea' – nazwa zbiorcza dla siewek ww. odmian, kwiaty od różowych do lilafioletowych.

Zastosowanie
Roślina lecznicza
Historia: O leczniczym działaniu krwawnika pomocnego w leczeniu hemoroidów wspominał już Hipokrates, Dioskurydes natomiast zalecał go w walce z chorobą wrzodową. Na pierwsze wzmianki drukowane na temat krwawnika natknięto się w dziele z 1554 r., którego autorem był flamandzki botanik Carolus Clusius (Jules Charles de l'Écluse)[4]
Surowiec zielarski: kwiaty (Millefolii Flos), ziele (Millefolii herba). Ziele ma przyjemny, aromatyczny zapach i gorzki smak. Olejek eteryczny (Millefolii oleum) zawiera związki azulenowe, ponadto roślina zawiera cholinę, flawonoidy, garbniki, kwasy: mrówkowy, octowy, izowalerianowy, gorzki glikozyd achilleinę oraz sole mineralne (zwłaszcza sole cynku i magnezu).
Zbiór i suszenie: ziele zbiera się z roślin dziko rosnących. Ścina się je w okresie kwitnienia, na wysokości ok. 10 cm nad ziemią. Do suszenia rozkłada się pojedynczą warstwą na płachtach lub wiąże w cienkie pęczki i zawiesza w cienistym i przewiewnym miejscu. Suszyć w piekarniku w temperaturze do 35°C.
Działanie: przeciwzapalne, przeciwkrwotoczne, bakteriostatyczne i nieznaczne przeciwskurczowe. Ziele pobudza również czynności wydzielnicze przewodu pokarmowego, wzmaga wydzielanie soków trawiennych i żółci. Dawniej sporządzano napar na krwotoki wewnętrzne. Dziś ziele krwawnika stosuje się wewnętrznie głównie w zaburzeniach żołądkowo-jelitowych objawiających się brakiem apetytu, wzdęciami, kurczami jelit, niestrawnością oraz, ze względu na działanie przeciwzapalne, w chorobie wrzodowej. Krwawnik można też stosować zewnętrznie w celu łagodzenia stanów zapalnych skóry i błon śluzowych oraz na rany, aby przyspieszyć gojenie.
Przyprawa
Przyprawą są młode liście o gorzkawosłonym, korzennym smaku. Można stosować jako dodatek do sosów i zup.

Ciekawostki
Łacińska nazwa Achillea pochodzi podobno od imienia Achillesa, który jakoby używał tego ziela do leczenia ran.
Krwawnik jest jedną z roślin niesionych w pęku do kościoła w święto Matki Boskiej Zielnej).



Temat: Lasy a sprawa quadowa
Lasy a sprawa quadowa
Quady są naszą pasją, ale propagując to hobby nie możemy zapominać o pewnych bardzo ważnych sprawach. Dlatego rozpoczynamy publikację cyklu artykułów poświęconych lasom. W lesie tak jak wszędzie, w szkole, w pracy, w autobusie czy na drodze obowiązuje prawo oraz zasady dobrego wychowania. Ustawa o lasach wyróżnia kilkanaście zakazów, które muszą być przestrzegane przez każdego, kto wybiera się do lasu, niezależnie czy idziemy na spacer, grzyby, jagody czy pojeździć quadem. Wielu miłośników ekstremalnej jazdy motorami czy quadami wjeżdżając do lasu często łamie nie tylko podstawowe zasady kultury, ale łamie również prawo. Las przecież nie jest tylko dla ludzi, jest miejscem życia wielu zwierząt, roślin i grzybów, którym należy się szacunek! Las jest dla nich tym samym, czym dla nas nasz dom, mieszkanie czy podwórko, więc zanim zdecydujesz się na wjazd do lasu zapoznaj się z obowiązującymi w nim zasadami...

Charakterystyka Nadleśnictwa Celestynów
Nadleśnictwo Celestynów jest stosunkowo niewielkim nadleśnictwem położonym w samym sercu województwa mazowieckiego, na południowy wschód od Warszawy, po prawej stronie Wisły. Jego powierzchnia to prawie 9000 ha, dodatkowo nadleśnictwo sprawuje nadzór nad blisko 10 000 ha lasów niepaństwowych. Zasięg terytorialny nadleśnictwa to aż 400 km², obejmujący teren 7 gmin (Celestynów, Garwolin, Karczew, Osieck, Pilawa, Sobienie Jeziory, Wiązowna) oraz 6 miast (Józefów, Karczew, Otwock, Pilawa, Warszawa – Wawer, Wesoła). W szacie roślinnej dominują bory, których głównym gatunkiem jest sosna pospolita. Gatunki liściaste takie jak dąb, jesion olsza czy brzoza zajmują łącznie jedynie 10% składu gatunkowego tutejszych lasów. Taki układ gatunków kreują ubogie piaszczyste gleby znajdujące się na tym obszarze. Drzewostany porastające najbardziej piaszczyste tereny, szczególnie te na wydmach, często charakteryzują się dość nietypowym pokrojem drzew w porównaniu z sąsiednimi drzewostanami (np. otwockie sosny). Pomimo ubogich siedlisk różnorodność obszaru Nadleśnictwa Celestynów jest w rzeczywistości bardzo duża. Występuje tu wiele roślin i zwierząt chronionych oraz zanikających zbiorowisk roślinnych. Między innymi z tego powodu aż 70% obszaru nadleśnictwa jest objęte ochroną krajobrazową, a najcenniejsze fragmenty środowiska przyrodniczego ochroną rezerwatową. Wprowadzanie różnych form ochrony przyrody ma na celu zachowanie oraz ochronę tutejszej przyrody zwłaszcza przed niebezpieczeństwami wynikającymi z sąsiedztwa dużych miast tj. wkraczania zabudowań do lasu, zanieczyszczenia wód i gleb, niszczenie roślinności, czy dzikiej turystyki.
Na terenie nadleśnictwa Celestynów występuje 7 z 10 form ochrony przyrody wyróżnianych w Polsce, są to rezerwaty przyrody, park krajobrazowy, obszary chronionego krajobrazu, obszary sieci NATURA 2000, pomniki przyrody, użytki ekologiczne oraz ochrona gatunkowa roślin, grzybów i zwierząt.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ZAPAMIĘTAJ!
Zakazy w lasach - w lasach zabrania się m.in.:
    • zanieczyszczania gleby i wód
    • zaśmiecania
    • rozkopywania gruntu
    • niszczenia lub uszkadzania drzew, krzewów lub innych roślin i grzybów
    • niszczenia urządzeń i obiektów gospodarczych, turystycznych i technicznych oraz znaków i tablic
    • poruszania się pojazdami silnikowymi w miejscach, w których jest to niedozwolone oraz pozostawianie pojazdów w miejscach do tego nie przeznaczonych (poruszanie się drogami leśnymi jest dozwolone tylko wtedy gdy są one oznakowane drogowskazami dopuszczającymi ten ruch)
    • wstępu do rezerwatów przyrody poza miejscami do tego przeznaczonymi
    • biwakowania poza miejscami wyznaczonymi
    • płoszenia, ścigania, chwytania i zabijania dziko żyjących zwierząt
    • hałasowania oraz używania sygnałów dźwiękowych, z wyjątkiem przypadków wymagających wszczęcia alarmu
    • wstępu na uprawy leśne do 4 m wysokości, powierzchnie doświadczalne i drzewostany nasienne, ostoje zwierząt, obszary zagrożone erozją, na powierzchnie na których wykonywana jest ścinka i zrywka drzew lub zabiegi ochronne
    • w przypadku dużego zagrożenia pożarowego ogłaszany jest całkowity zakaz wstępu do lasu.


Materiał opracowany przez Nadleśnictwo Celestynów
i przesłany do nas przez Zastępcę Nadleśniczego
mgr inż. Sławomira Fiedukowicza

Artykuł ukazał się również na stronie głównej Quadzik.pl -> Lasy a sprawa quadowa

Jeżeli chcesz skomentować ten artykuł, to najpierw zastanów się, czy masz coś ważnego do przekazania innym. Wszelkie komentarze wprowadzające zamęt będą automatycznie usuwane z tego tematu.



Temat: Zioła
Mięta pieprzowa (Z Wikipedii)



Mięta pieprzowa

Systematyka wg Reveala
Domena jądrowce
Królestwo rośliny
Podkrólestwo naczyniowe
Nadgromada nasienne
Gromada okrytonasienne
Klasa Rosopsida
Rząd jasnotowce
Rodzina jasnotowate
Rodzaj mięta
Gatunek mięta pieprzowa
Nazwa systematyczna
Mentha ×piperita L.

Mięta pieprzowa, mięta lekarska (Mentha ×piperita L.) - gatunek byliny należący do rodziny jasnotowatych. Spontaniczny mieszaniec międzygatunkowy mięty nadwodnej (M. aquatica) i mięty zielonej (M. spicata) powstały prawdopodobnie w Anglii i tam wprowadzony do uprawy w XVIII w.[1], początkowo w hrabstwie Sureey, a potem w okręgu Mitcham. Tam też zaczęto go uprawiać i z tego terenu pochodzi pierwszy opis zawarty w "Ray, 1724 Synopsis Methodica Stirpium Britannicarum table 10. figure 2. p. 234". W Polsce jest rośliną uprawną, czasami dziczejącą (efemerofit).

Morfologia
Pokrój
Zielna roślina o pokroju krzewiastym do 90 cm wysokości, wytwarzająca poziome kłącza tuż pod poziomem gruntu (białe) lub powierzchniowe (zielone) (w zależności od wilgotności podłoża).
Łodyga
Wzniesiona, gałęzista (rozgałęziająca się w okółkach liści), 4-kanciasta, o rzadkim owłosieniu na kantach, zielona do brunatnobrązowej w zależności od odmiany, o pustych międzywęzłach lub wypełnionych rzadką parenchymą.

Mięta 'czarna'Liście
Ulistnienie nakrzyżległe, liście na wyraźnych, krótkich ogonkach, lancetowatojajowate do podługojajowatych, zaostrzone, nierównomiernie ostro piłkowane. Z wierzchu ciemnozielone, spodem jaśniejsze, z obu stron gruczołkowato, żółto kropkowane.
Kwiaty
W nibyokółkach, zebrane w kątach liści, tworzące nibykłos o walcowatym kształcie. Kwiaty drobne, 5-6 mm długości, obupłciowe lub tylko słupkowe, różowe, czerwonawe do liliowych, kielich rurkowaty o 5 ząbkach, 10-12 nerwowy, lekko bruzdkowany od wystających nerwów i gruczołkowato kropkowany. Pręciki cztery, fioletowe, krótsze od korony.
Owoce
Rozłupnia rozpadająca się na cztery rozłupki. W rzeczywistości mieszaniec jest praktycznie bezpłodny, najczęściej jedna łodyga zawiązuje jeden owoc, a ze stu owoców tylko 10 jest zdolnych do kiełkowania. W hodowli stosuje się wyłącznie rozmnażanie wegetatywne z podziału roślin lub podziału kłączy.

Biologia i ekologia
Rozwój
Kwitnie od lipca do sierpnia. Roślina obcopylna.

Wymagania
Roślina lubiąca gleby świeże, dość ciężkie, w miarę wilgotne.

Zastosowanie
Roślina lecznicza
Surowiec zielarski : Liść mięty pieprzowej (Folium Menthae piperitae), którego głównymi składnikami są: olejek miętowy, kwas askorbinowy (25 mg%), karoten (do 40 mg%), rutyna (14 mg%), apigenina, betaina, kwas oleanowy i ursulowy.
Przetwór : olejek miętowy (Oleum Menthae piperitae), w skład którego wchodzą: mentol (monoterpen), który oddziałuje na receptory zimna, wywołując uczucie chłodu; mentofuran, menton, octan mentolu, walerianian mentolu, felandren, pinen, cyneol, piperyton, jasmon, garbniki (6-12%), flawonoidy.
Działanie : Liście zwiększają wydzielanie soku żołądkowego, pobudzają wytwarzanie żółci, usprawniają pracę jelit. Stosowane są jako środek wiatropędny, przy zaburzeniach trawienia, w schorzeniach wątroby i dróg żółciowych. Mają także właściwości przeciwbakteryjne i nieznacznie uspokajające. Olejek miętowy ma podobne, ale silniejsze działanie, szczególnie jako środek odkażający i uspokajający. Stosowany zewnętrznie w nieżycie nosa, do inhalacji przy nieżytach gardła i oskrzeli. Stanowi także składnik preparatów do użytku wewnętrznego przy zapaleniu dróg żółciowych i w schorzeniach wątroby lub jelit.
Roślina przyprawowa
Roślina miododajna

Zmienność
Znanych jest wiele odmian i kultywarów:

Mentha ×piperita L. var. officinalis Sole f. pallescens Camus – Mięta biała, m. francuska: liście i łodygi jasnozielone, bez antocyjanów. Uzyskiwany z surowca olejek uchodzi za "subtelniejszy" od olejku z mięty czarnej, ale plon ziela i wydajność olejku mniejsza niż u mięty czarnej. Częściej używana w zielarstwie i do produkcji "herbatek".
Mentha ×piperita L. var. officinalis Sole f. rubescens Camus et E. G. (Mentha ×piperita var. vulgaris) – Mięta czarna, m. angielska, m. Mitcham: liście ciemnozielone, nerwy po spodniej stronie i łodygi przebarwione antocyjanem na kolor fioletowoczerwony. U nas główny surowiec przemysłowy do pozyskiwania olejku miętowego.
Mentha ×piperita L. var. silvestris – Mięta węgierska
Mentha ×piperita var. ouweneelii J.Lebeau & J.Lambinon (Mentha aquatica ×(Mentha longifolia ×Mentha suaveolens)
Mentha ×piperita L. f. foliis variegatis
Mentha ×piperita L. var. crispa



Temat: Zioła
Głóg dwuszyjkowy (Z Wikipedii)



Głóg dwuszyjkowy

Systematyka wg Reveala
Domena jądrowce
Królestwo rośliny
Podkrólestwo naczyniowe
Nadgromada nasienne
Gromada okrytonasienne
Klasa Rosopsida
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj głóg
Gatunek głóg dwuszyjkowy
Nazwa systematyczna
Crataegus laevigata (Poir.) DC.
Synonimy
Crataegus oxyacantha auct. non L.
Crataegus palmstruchii Lindm.

Głóg dwuszyjkowy (Crataegus laevigata (Poir.) DC.) – gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny różowatych. Występuje w Europie, Azji Zachodniej i w Afryce Północnej. W Polsce pospolity na całym obszarze. Status gatunku we florze Polski: gatunek rodzimy.

Charakterystyka
Pokrój
Ciernisty krzew liściasty, osiągający wysokość 4 m.
Łodyga
Gałęzie silnie splątane, elastyczne. Kora gładka, szara. Na gałązkach liczne, ostre ciernie o długości 1-2 cm..
Liście
Pojedyncze, o długości 2-5 cm, odwrotnie jajowate, u podstawy klinowate, z dużymi, zwykle trwałymi przylistkami, górą ciemnozielone, dołem jaśniejsze. Wyrastają na cienkich ogonkach, do połowy długości są całobrzegie, w górnej części blaszki 3-5 klapowe. Kształt liści u różnych okazów dość zmienny.
Kwiaty
Drobne kwiaty tworzą baldachogrona. Zbudowane są z 5 działek kielicha, 5 wolnych, białych lub różowawych płatków korony oraz licznych pręcików i 1 dolnego słupka z 2 szyjkami (od tego właśnie pochodzi nazwa gatunkowa). Przedsłupne kwiaty zakwitają w maju i są owadopylne [1]. Roślina miododajna.
Owoc
Niemal kulisty owoc jabłkowaty ciemnoczerwonego koloru ma długość ok. 1 cm. W środku zawiera 2 pestki (czasami trzy). Jest jadalny, stanowi też przysmak wielu zwierząt.
Biotop, wymagania
Widne lasy, zarośla, miedze, zbocza, polany. Występuje na całym niżu, oraz w niższych położeniach górskich. Jest odporny na suszę i ciężkie warunki klimatyczne, może też rosnąć na jałowych glebach. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla klasy (Cl.) Rhamno-Prunetea .

Zmienność
Występuje u na s w 2 podgatunkach: C. laevigata (Poir) DC. ssp. laevigata i C. laevigata (Poir) DC. ssp. palmstruchii (Lindman)Franco.
Tworzy mieszańce z głogiem odgiętodziałkowym subsp. rhipidophylla (C. x macrocarpa Hegetschw.), g. odgiętodziałkowym subsp. palmstruchii i głogiem jednoszyjkowym (C. x media Bechst.)

Zastosowanie
Roślina ozdobna: często sadzony, szczególnie odmiany o kwiatach pełnych i kwiatach intensywnie wybarwionych na czerwony kolor. Używany też na żywopłoty – są nie tylko gęste, ale w zasadzie nie do pokonania przez ludzi i zwierzęta.
Roślina lecznicza:
Surowiec zielarski: kwiatostany, zwykle z najbliższymi liśćmi (Inflorescentia Crataegi-Flos Crataegi). Owoce też mają działanie lecznicze, ale dwukrotnie słabsze. Głóg zawiera: saponiny, flawonoidy, związki purynowe (adenina, guanina), nukleozydy (adenozyna, guanozyna), garbniki, witaminy, związki kumarynowe (eskulina, fitosterole).
Działanie: rozkurczające naczynia wieńcowe serca i uspokajające. W postaci naparu lub nalewki spirytusowej stosuje się przy nadciśnieniu, przy nerwicach, bezsenności, dolegliwościach wieku starczego oraz w leczeniu po zawale mięśnia sercowego. Wykazuje działanie podobne do substancji czynnych naparstnicy purpurowej, ale w odróżnieniu od niej działa łagodnie i nie wykazuje oddziaływań ubocznych. Wskazane jest używanie obu tych ziół równocześnie, ze względu na ich korzystny synergizm.
Zbiór i suszenie: kwiatostany zbiera się na początku kwitnięcia, owoce jesienią. Suszyć należy w temp. do 40 °C, możliwie szybko.
Z owoców głogu można robić wino i różnego rodzaju przetwory spożywcze, np. dżem, herbatki owocowe.
Drewno głogu jest twarde – bywa wykorzystywane do wyrobów tokarskich.



Temat: Zioła
Kminek zwyczajny (Z Wikipedii)



Kminek zwyczajny

Systematyka wg Reveala
Domena jądrowce
Królestwo rośliny
Podkrólestwo naczyniowe
Nadgromada nasienne
Gromada okrytonasienne
Klasa Rosopsida
Rząd araliowce
Rodzina selerowate
Rodzaj kminek
Gatunek kminek zwyczajny

Kminek zwyczajny (Carum carvi L.; lud. karolek, karulek) - gatunek rośliny dwuletniej należący do rodziny selerowatych (Apiaceae). Występuje w Europie, Azji po Himalaje. Pospolity w Polsce, jest również uprawiany.

Charakterystyka
Łodyga
Wzniesiona, bruzdkowana, mocno rozgałęziona, do 1 metra wysokości.
Liście
Liście rozety i dolne na łodydze są długoogonkowe, górne - bezogonkowe, podwójnie- lub potrójniepierzastodzielne, o wąskich działkach.
Kwiaty
Drobne, białe (wyjątkowo zdarzają się różowe), zebrane w liczne baldachy złożone o 5-10 szypułach. Pokrywek brak. Kwitnie od maja do czerwca.
Owoce
Rozłupnia, złożona z dwu oddzielnych niełupek, podwieszonych na wspólnym wieszadle za pomocą cieniutkich nici, które po wyschnięciu stają się kruche i łatwo obłamują. Owoce są w stanie dojrzałym brunatne, wydłużone, nieco zagięte ku stronie wewnętrznej, a na stronie zewnętrznej opatrzone 5 żeberkami.
Korzeń
Białawy, wrzecionowaty i mięsisty, w pierwszym roku jadalny.
Biotop
W stanie dzikim spotyka się na suchszych łąkach, przydrożach, miedzach i polanach. Hemikryptofit. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla rzędu (O.) Arrhenathertalia .

Zastosowanie
Roślina uprawna : Najlepsze rejony do uprawy w Polsce to Żuławy i północna Polska. Z siewu nasion do gruntu. Siew marzec – kwiecień współrzędnie z kolendrą, którą zbiera sie w pierwszym roku. Zbiór czerwiec – lipiec. Owoce zbiera się dojrzałe – czerwono-brunatne. Dojrzałe owoce bardzo łatwo się osypują, dlatego zbiór należy przeprowadzać wcześnie rano, gdy są jeszcze mokre. Plon owoców 2t/ha. Odporny na wymarzanie. Główni eksporterzy: Holandia, Węgry.
Historia uprawy : Kminek został znaleziony podczas wykopalisk z młodszej epoki kamiennej. Znany już w starożytnym Egipcie, Grecji i Rzymie jako środek ułatwiający trawienie potraw z fasoli i grochu. Stosowany także szeroko w średniowiecznej Europie.
Roślina lecznicza:
Surowiec zielarski : owoc (Carvi Fructus), w którego skład wchodzą: 2-7% olejku eterycznego (Oleum carvi). Głównymi składnikami olejku są: karwon (ok. 60%) oraz limonen (terpen)), flawonoidy, kwasy organiczne, związki białkowe i cukrowe 20%, olej tłusty. Zawiera również aldehyd kuminowy.
Olejek kminkowy destylowany z owoców to przezroczysta, żółtawa ciecz o przyjemnym zapachu i lekko piekącym smaku.
Działanie: przeciwskurczowo w obrębie przewodu pokarmowego, poprawia trawienie, wiatropędnie, sokopędnie, mlekopędnie, bakteriobójczo.

Nasiona kminkuSztuka kulinarna : nasiona stanowią przyprawę do
sałatek, past
kapusty, pieczonych jabłek i sera
potraw smażonych lub zawierających dużą ilość tłuszczu: kotletów zbożowych, omletów
wypieków: chleba, paluszków i pasztecików
zup: grzybowej, ziemniaczanej, kapuśniaku.
składnik wódek (kminkówka) i likierów (alasz).



Temat: Jeszcze inne pyt z botaniki z poprzednich roczników...
BOTANIKA

1. Cztery elementy jądra komórkowego.
2. Dwa rodzaje włókien wchodzących w skład cytoszkieletu.
3. Wymień 2 modyfikacje ścian komórkowych typu inkrustracji (wysycenie) i 2 typu adkrustracji.
4. Skrobia zapasowa.
5. Podaj trzy rodzaje ziaren aleuronowych.
6. Trzy sposoby powstawania przestworów międzykomórkowych.
7. Merystemy pierwotne merystemy wtórne:
a).stożek wzrostu c). kambium
b). tkanka interkalarna d). fellogen
. KOLENCHYMA SKLERENCHYMA
a). Jest tkanką żywą tak nie tak nie
b). Ściany ma zdrewniałe tak nie tak nie
c). występuje u dwuliściennych tak nie tak nie
d). Występuje w korzeniu tak nie tak nie
e). Występuje w pestkach i tak nie tak nie
łupinach nasion
f). Dzieli się na płatową i kątową tak nie tak nie
9). Wymień elementy drewna u roślin okrytozalążkowych.
10). Narysuj schematy wiązek przewodzących:
kolateralno- zamknięta śródkolateralmna
radialna hydrocentryczna
11). Porównaj budowę liścia u jedno i dwuliściennych
a). rodzaj tkanki wzmacniającej
b). rodzaj wiązek przewodzących
c). rodzaj tkanki miękiszowej
d). rozmieszczenie aparatów szparkowych
12). Wymień trzy funkcje perycyklu (okolnicy) w korzeniu
13). W skład kory pierwotnej w łodydze roślin dwuliściennych (budowa pierwotna) wchodzą następujące tkanki: (wymień je)
14). Wymień funkcje następujących korzeni bocznych zmodyfikowanych:
a). Korzenie kurczliwe b). Korzenie powietrzne c). bulwy korzeniowe
15). Wyjaśnij różnice pomiędzy rozgałęzieniem pędu dychotomicznym a pseudodychotomicznym.
16). Przyporządkuj typ owocu:
słonecznik dynia ziemniak truskawka mak malina żyto rzepak
17). Wymień rodziny w których występują te typy kwiatów:
wiecha złożona, koszyczek, główka, sierpik
1. Podaj z przekształcenia czego, w wyniku jakich procesów podwójnego zapłodnienia powstają poszczególne części owocu:
owocnia, łupina nasienna, zarodek, bielmo
19). Podaj krótką definicję następujących pojęć:
gametofit, sporofit, izogamia, mejospory
20). Wypisz występujące w rodzinie motylkowatych:
wzór kwiatowy, rodzaj kwiatostanu, typ owocu, ulistnienie i typ liści
21). Wypisz występujące w rodzinie baldaszkowatych:
wzór kwiatowy, rodzaj kwiatostanu, typ owocu, ulistnienie i typ liści
22). Uzupełnij zdanie: Liście przykwiatowe występujące u podstawy kwiatów to przysadki, a u podstawy kwiatostanów to podsadki, a na szypułkach kwiatowych to podkwiatki.




Temat: Przyprawy
Przy okazji kilka ziół staropolskich, trochę zapomnianych, a nie słusznie:
· CZARNUSZKA - Nigella sativa

Jedna z najstarszych polskich roślin przyprawowych. Ze względu na niewielkie wymagania glebowe możliwe jest uprawianie jej w doniczkach. Roślina jednoroczna, często występująca na naszych łąkach. W polskiej kulturze kulinarnej takie rośliny jak lebiodka, czarnuszka, czy powszechnie dostępna pokrzywa, były nieodzownymi składnikami chleba. O ile lebiodka, czy pokrzywa były używane głównie w okresach głodu i nieurodzaju, to czarnuszka zyskała status smacznego i powszechnego dodatku do pieczonego w domu pieczywa. Zbieramy nasiona, gdy torebki nasienne zbrązowieją, a nasiona będą czarne.

· ARCYDZIĘGIEL - Archangelica officinalis

Arcydzięgiel zwany jest inaczej litworem, anżeliką lub zielem św. Ducha. Według legendy archanioł Gabriel wyjawił pewnemu medykowi tajemnicę arcydzięgla podczas jakiejś zarazy. Uprawiany w całej Europie Północnej. W Polsce rośnie głównie w Sudetach i w Karpatach. Roślina ma zapach przypominający piżmo. Do celów leczniczych i kulinarnych wykopuje się wczesną wiosną korzenie i kłącza arcydzięgla. Korzeń o mocnym zapachu i gorzkawym smaku z domieszką słodyczy jest używany jako przyprawa. Stosujemy go do potraw rybnych i sosów, ale przede wszystkim do produkcji nalewki „Litworówki”. Ze świeżych ogonków i łodyg po usmażeniu w cukrze sporządza się konfitury lub anżeliki – kandyzowane ozdoby. Arcydzięgiel ma własności uspokajające, moczopędne. Pobudza apetyt.

· TRYBULA - Anthriscus cerefolium

Trybula pochodzi ze stepów Wschodu, ale rośnie dziko niemal w całej Europie. W Polsce, podobnie, jak w całej Europie była hodowana w ogrodach. Obecnie występuje głównie w stanie zdziczałym. Zawiera witaminy A i C. Ma słodki smak i korzenny aromat. Przypomina anyż. Stosujemy ją podobnie jak pietruszkę. Doprawiamy nią sałatki lub niektóre sosy, jagnięcinę i ryby. Posiekana trybula jest znakomitym dodatkiem do twarożków i masła. Do dań gotowanych dodajemy ją na końcu już po ugotowaniu, żeby nie utraciła aromatu. Napar z trybuli poprawia krążenie i trawienie.

· OGÓRECZNIK - Borago officinalis

Pochodzi z Azji Mniejszej. Smakiem i aromatem przypomina ogórek. Młode liście możemy jak w przypadku większości ziół suszyć lub zamrażać. Ogórecznik jest niezastąpioną przyprawą do ogórków, szpinaku, zup, deserów i mieszanych sałatek. Liście możemy używać zamiast szpinaku. Doprawiamy, tak, jak w przypadku większości ”zieleniny” drobno siekając listki i dodając je do potraw bezpośrednio przed podaniem. Poza tym możemy spożywać kwiaty ogórecznika, dodając je do sałatek lub kandyzując.

Do Chef Paula: Jesli chodzi ogórki małosolne, to nie dodaje się do nich miodu, ale zgodnie z obyczajem na Białorusi i Litwie (dawnych polskich kresach) je z miodem! Podobnie podaje się ogórki świeże.

– Chodź tu, dziecka, siadaj na ganeczku, ja wraz przysmaki przyniosę, bo coś przygotowali dla miłych gości.
I z dymnikiem w ręku ruszył żwawo do plebanii i wyniósł zaraz faskę miodu i górę ogórków w płaskim koszyczku.
– Był u nas isprawnik. Wszystkie pokoje obejrzał, nawet na strych polazł – rzekła Helena.
– U mnie, dziecka, widzisz, nawet ule porozwalał.
– A w ulach czegoż on szukał?
- Białorusau szukał – zaśmiał się ksiądz. – Bierz ogórki, maczaj w miodzie i jedz. To miód, można powiedzieć, Dźugaszwilego.

(Tadeusz Konwicki, Bohiń, Warszawa 1988)

Pozdrawiam




Temat: Polska łąka i las w słoiku

JARZĘBINA

Dżem z jarzębiny

Składniki:
1 kg jarzębiny
1 kg kwaśnych jabłek
1/2 kg cukru

Pozbawione szypułek owoce jarzębiny opłucz i odsącz. Wsyp je do garnka z grubym dnem i zalej połową szklanki wody. Gotuj na małym ogniu, pod przykryciem, do chwili, aż owoce zaczną pękać. Wsyp cukier i jeszcze chwilę podgrzewaj, aż cukier całkowicie się rozpuści. Jarzębinę zbiera się po pierwszych przymrozkach, wtedy traci ona swój lekko gorzki smak. Aby się go pozbyć, możesz też włożyć owoce na noc do zamrażarki. Jabłka obierz, usuń gniazda nasienne i pokrój w małą kostkę. Włóż je do naczynia z jarzębiną i smaż na małym ogniu do chwili, aż owoce staną się przezroczyste. Od czasu do czasu delikatnie zamieszaj drewnianą łyżką, aby dżem się nie przypalił. Umyj i wyparz słoiki, napełnij je gorącym dżemem i zakręć.

Konfitury z jarzębiny na miodzie

Składniki
1 kg jarzębiny (zebranej po pierwszych przymrozkach),
1 kg miodu.

Jarzębinę umyć, osuszyć i oddzielić od gałązek. W rondlu o grubym dnie rozgrzać miód. Dodać owoce jarzębiny. Gotować na bardzo wolnym ogniu przez 30 min. W czasie gotowania konfitury nie mieszać, a tylko od czasu do czasu wstrząsać rondlem. Konfiturę pozostawić w chłodnym miejscu do następnego dnia. Na drugi dzień konfiturę ponownie gotować na wolnym ogniu do momentu, aż owoce jarzębiny staną się szkliste. Owoce muszą pozostać w całości. Nie wolno dopuścić do ich rozgotowania. Gotowe konfitury przełożyć do wyparzonych słoików. Pasteryzować 10 min.

Dżem z jarzębiny, gruszek i jabłek
Składniki
1 kg jarzębiny, 50 dag jabłek, 50 dag gruszek, 50 dag cukru
Sposób przyrządzania
Owoce jarzębiny parzyć we wrzątku przez 5-10 minut, przełożyć do rondla i zalać gorącym syropem ugotowanym z cukru i szklanki wody. Gotować chwilę, po czym dodać jabłka i gruszki pokrojone na ósemki, obrane i oczyszczone z gniazd nasiennych. Smażyć na wolnym ogniu, aż owoce staną się przejrzyste. Gorący dżem przełożyć do wyprażonych słoików i natychmiast je zakręcić

Konfitura z jarzębiny
Składniki
1 kg jarzębiny, 1,5 kg cukru
Sposób przyrządzania

Przemrożone, umyte owoce gotować w wodzie przez 3-4 minuty, odcedzić. Ugotować syrop z cukru i 2 szklanek wody i gorącym zalać owoce. Następnego dnia garnek z konfiturą posta-wić na wolnym ogniu, doprowadzić do wrzenia i odstawić na kilkanaście minut. Czynności te powtarzać kilkakrotnie, aż owoce będą przezroczyste i równomiernie rozmieszczą się w syropie. Gorącą konfiturę przełożyć do wyprażonych słoików i natychmiast je zakręcić

Pozdrówka serdeczniuchne

GOŚCIUFKA dnia Sro Wrz 21, 2005 3:02 pm, w całości zmieniany 1 raz



Temat: Super lek na rany
Opatrunki ze zmodyfikowanego genetycznie lnu leczą przewlekłe rany, wobec których medycyna była bezradna. - Jesteśmy zaskoczeni wynikami - mówią lekarze i pacjenci.

- Takich opatrunków nie było dotąd na świecie. To jest przełom w leczeniu - mówi płk dr Piotr Pluciński, ordynator dermatologii w Wojskowym Szpitalu Klinicznym we Wrocławiu. U 30 pacjentów z jego oddziału od czerwca do sierpnia prowadzono pilotażowe badania nad opatrunkami ze specjalnego lnu. Wszystkim osobom dokuczały długotrwałe i trudno gojące się rany, których lekarze nie potrafili ani wyleczyć, ani nawet zmniejszyć.

Len uzdrowiciel

Zaledwie po trzech miesiącach stosowania u prawie 82 proc. badanych owrzodzenia oczyszczały się i zmniejszały, malał także wysięk (rany "osuszały się"), szybko pojawiała się ziarnina, która jest pierwszym etapem gojenia. Len nie alergizował ani nie powodował podrażnień, za to u 91 proc. znacznie zmniejszył się ból.

- Te wyniki to sukces, sami byliśmy zaskoczeni - przyznaje ordynator. Przykłady: u 58-latka owrzodzenia podudzia istniejące od pięciu lat zagoiły się całkowicie; 56-latek z tzw. stopą cukrzycową - rana zmniejszyła się z 20 do 12 cm kw.; 66-latek z głębokimi odleżynami wyzdrowiał.

Chorych leczono trzystopniowo. Najpierw co siedem dni przykładano same opatrunki z kilku warstw grubo tkanego szarego lnu, a po kilku tygodniach ich efekt wzmacniano emulsją z oleju lnianego i ekstraktami z wytłoków nasiennych z lnu bogatego w bakteriobójcze i grzybobójcze antyoksydanty. Wszystkie preparaty pochodziły z laboratorium prof. Jana Szopy-Skórkowskiego z Instytutu Biochemii i Biologii Molekularnej Uniwersytetu Wrocławskiego. Profesor od dziesięciu lat "ulepsza" len, wprowadzając do niego geny innych roślin. Tak powstał oxylen, którego włókna i nasiona zawierają silne przeciwutleniacze. Ich obecność, po pierwsze, chroni roślinę przed niekorzystnym wpływem środowiska, po drugie, sprawia, że z włókien można otrzymać nici chirurgiczne oraz opatrunki, które są lepsze od jałowej bawełnianej gazy. Ponieważ są bioaktywne, potrafią nie tylko chronić ranę, ale również leczyć.

- Z badań in vitro wiedziałem, że lniane włókna przyspieszają gojenie ran, opóźniają obumieranie komórek krwi, działają przeciwzapalnie i bakteriobójczo - mówi biochemik. - Badania na pacjentach tylko potwierdziły ich skuteczność. Wspomagają naturalne etapy gojenia - z uwagi na dużą higroskopijność wchłaniają wysięk, przez co zmniejszają ryzyko infekcji oraz wtórnych zakażeń. A rzadkie utkanie nici ułatwia oczyszczanie ran z elementów martwiczych i zanieczyszczeń, które przesuwając się ponad opatrunek, są izolowane od rany.

Kto rozkręci ten biznes?

O niezwykłym lnie pisaliśmy już wiosną. - Zaraz po artykule w "Gazecie" pojechałem do profesora na uczelnię i wybłagałem te opatrunki - opowiada Tadeusz Rychter z Oleśnicy. Najpierw sam zmieniałem je w domu, a potem zakwalifikowano mnie do badań pilotażowych. Od 28 lat dokuczały mu cztery bolesne rany na podudziu. Lekarze rozkładali ręce, antybiotyki ani sterydy kompletnie nie pomagały, pół życia męczyłem się z tym. Tymczasem len zdziałał cuda - wszystkie rany się zagoiły. Sam nie mogę w to uwierzyć - zachwyca się pan Tadeusz. Takich osób i podobnych opowieści było więcej. Profesor rozdawał efekty swojej pracy.

Lnianych opatrunków w aptekach na razie nie ma. Te, które stosowano w szpitalu, niewielka firma włókiennicza wyprodukowała tylko na potrzeby badań. - Jestem jedynie naukowcem, teraz przydałby się inwestor - mówi profesor.

Opatrunki nowej generacji chwali prof. Zbigniew Rybak, prezes Polskiego Towarzystwa Leczenia Ran. - Będę je promował i zachęcał biznes do zainteresowania się nimi. To polski produkt, tani, z rośliny, którą można uprawiać w kraju - wylicza. - Nie daje żadnych skutków ubocznych, za to przynosi poprawę i nadzieję chorym, którzy po latach bezskutecznego leczenia przestali wierzyć, że cokolwiek im pomoże.

- Wciąż przybywa pacjentów, którzy z powodu przewlekłych chorób, m.in. cukrzycy, miażdżycy czy niewydolności żylnej, latami cierpią na przewlekłe rany - dodaje Rybert. - Dziś jest to problem aż 400 tys. Polaków.

Źródło: Gazeta Wyborcza



Temat: Bluzgi i obelgi


Bambus (Bambusa Shreb.) - rodzaj bylin o drewniejących łodygach należący do rodziny wiechlinowatych. Rodzaj liczy ok. 120 gatunków. Występuje w klimacie monsunowym gdzie niekiedy tworzy lasy do 40 m wysokości, głównie w tropikalnej Azji, wymaga nasłonecznionych terenów, bogatych w wodę gruntową.
Spis treści

* 1 Charakterystyka
* 2 Systematyka
* 3 Zastosowanie
* 4 Przypisy

Charakterystyka

Pokrój
Może być drzewiasty, okrywowy, kępiasty bądź krzewiasty.
Łodyga
Osiąga średnicę od 1 mm do 30 cm oraz wysokość od kilkunastu cm do 40 m (w zależności od gatunku). Łodygi mają różne barwy od zielonych po czarne a także karminowe. Rośnie najszybciej spośród roślin. Wydłuża się prawie 1 m w ciągu dnia, co daje mu szybkość 0,000038 km/godz. Jeden z gatunków rośnie aż 7 cm/godz., czyli jego wzrost jest zauważalny gołym okiem.
Kwiaty
Bambusy giną po zakwitnięciu, naukowcy szukają odpowiedzi dlaczego tak się dzieje.
Wymagania
Bambus powinien być sadzony w miejscach zacisznych, osłoniętych od wiatru, co jest ważne szczególnie zimą, kiedy mroźny wiatr może spowodować przesuszenie fizjologiczne liści i całych łodyg. Dzięki znacznie większej odporności części podziemnej, bambus łatwo wybija na wiosnę dużą ilością nowych łodyg z podziemnych kłączy. Wyróżnić można gatunki bardzo inwazyjne, szybko rozrastające się (potrzeba stosowania barier korzeniowych aby nie dopuścić do nadmiernego rozprzestrzenienia się roślin), jak i nieinwazyjne.

Systematyka

Pozycja w systemie Reveala

Gromada okrytonasienne, podgromada Magnoliophytina, klasa jednoliścienne, podklasa komelinowe, nadrząd Juncanae Takht., rząd wiechlinowce, podrodzina bambusowe (Bambusoideae Luerss.), plemię bambusowe (Bambuseae Kunth ex Dumort.), podplemię Bambusinae C. Presl.

Gatunki

* Bambusa albostriata (McClure) D. Ohrnberger
* Bambusa angulata Munro
* Bambusa arundinacea – bambus trzcinowaty
* Bambusa atra Lindl.
* Bambusa balcooa Roxb.
* Bambusa bambos (L.) Voss
* Bambusa basihirsuta McClure
* Bambusa beecheyana Munro
* Bambusa blumeana Schult. & Schult. f.
* Bambusa boniopsis McClure
* Bambusa breviflora Munro
* Bambusa chungii McClure
* Bambusa dissimulator McClure
* Bambusa dolichoclada Hayata
* Bambusa dolichomerithalla Hayata
* Bambusa eutuldoides McClure
* Bambusa fecunda McClure
* Bambusa flexuosa Munro
* Bambusa gibba McClure
* Bambusa glaucescens (Willd.) Sieb. ex Munro
* Bambusa lapidea McClure
* Bambusa longifolia (Fourn.) McClure
* Bambusa longispiculata Gamble ex Brandis
* Bambusa malingensis McClure
* Bambusa membranacea (Munro) Stapleton & N. H. Xia
* Bambusa mitis (Lour.) Steud.
* Bambusa multiplex (Lour.) Raeusch. ex J.A. & J.H. Schultes
* Bambusa mutabilis McClure
* Bambusa oldhamii Munro
* Bambusa oliveriana Gamble
* Bambusa pachinensis Hayata
* Bambusa pallida Munro
* Bambusa pervariabilis McClure
* Bambusa polymorpha Munro
* Bambusa pulgaris – bambus pulos
* Bambusa rutila McClure
* Bambusa sinospinosa McClure
* Bambusa textilis McClure
* Bambusa tulda Roxb.
* Bambusa tuldoides Munro
* Bambusa ventricosa McClure
* Bambusa vulgaris – bambus zwyczajny

Zastosowanie

* Lekki i wytrzymały materiał budowlany, stolarski, galanteryjny, tkacki, wykorzystywany do budowy desek do krojenia żywności oraz na plecionki.
* Młode pędy są jadalne, z ziaren można robić chleb.
* W Polsce są stosowane jako żywopłoty, fantastycznie sprawdzają się jako ekrany przy ruchliwej drodze skutecznie tłumiąc hałas dochodzący z ulicy.

Przypisy

1. ↑ Reveal James L. System of Classification. PBIO 250 Lecture Notes: Plant Taxonomy. Department of Plant Biology, Universyty of Maryland, 1999. Pozycja rodzaju babmus wg Reveala. [dostęp 21 sierpnia 2007].
2. ↑ USDA, ARS, National Genetic Resources Program. Germplasm Resources Information Network - (GRIN) Online Database. National Germplasm Resources Laboratory, Beltsville, Maryland (21 sierpnia 2007)




Temat: Jak dokarmiać ptaki zimą ?
W Polsce występuje sześć gatunków lęgowych sikor: najbardziej znana i rozpowszechniona sikora bogatka, sikora modra z charakterystyczną szaro-niebieską czapeczką, oraz mniej znane - sikora sosnówka, sikora czubatka i bardzo podobne do siebie- sikora uboga i czarnogłówka. Te ostatnie spotyka się w lasach, parkach i terenach podgórskich. Przy karmniku, w mieście, najczęściej spotykamy bogatkę, modrą, rzadziej czarnogłówkę czy ubogą.

Niezwykle rzadko (w Polsce notowano ją ok. 30 razy), tylko w wyjątkowo mroźne i śnieżne zimy odwiedza południowo-wschodnie rejony naszego kraju sikora lazurowa- bodaj najpiękniejsza z sikor. Jej ojczyzną jest środkowa Euroazja. Do sikor należy też raniuszek widywany w lasach i na jego na obrzeżach.

KARMNIKI

Aby dokarmiać sikory bez strat ze strony przemyślnych rabusiów jak: gawrony, wróble a nawet... koty, należy stosować wypróbowane metody. Odpowiednim rozwiązaniem jest specjalny karmnik o budowie zamkniętej, przeszklony, posiadający w dolnej części okrągłe otwory wlotowe, o średnicy 3,3 cm umożliwiającej wejście największej z sikor- sikorze bogatce. Taki karmnik zawiesza się na ścianie, grubej gałęzi, bądź ustawia na paliku. Bardzo dobre są różnego rodzaju karmniki wiszące, wykonane z pojemników, puszek, doniczek, kubków, itp. Wieszamy je na możliwie długim i mocnym sznurku, na końcu cienkiej gałązki, mocujemy na murze, przy oknie. Odpowiednio zawieszony, uniemożliwia dostanie się do pokarmu nieproszonych “gości”.

Idealnym rozwiązaniem jest karmnik butelkowy. Z odwróconej do góry dnem butelki wysypuje się ziarno np. słonecznika na tackę. Widok karmy ściąga ptaki a ziarno podawane jest niejako “automatycznie” przez wiele dni a nawet tygodni- wszystko zależy od rozmiarów butelki i intensywności żerowania. Doskonale zabezpiecza on karmę przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi i większymi ptakami. Sprawdzoną i bardzo dobrą metodą dokarmiania sikor jest wieszanie kul tłuszczowo-nasiennych, umieszczonych w nylonowych siatkach bądź metalowych koszykach. Dobrze zawieszone, służą ptakom nieraz przez kilka tygodni!
KARMA

Odpowiednim pokarmem dla tych kolorowych i niezwykle zręcznych ptaszków, są różnego rodzaju mieszanki tłuszczowo-nasienne. Najlepiej sporządzać je na ciepło, dodając nasion do podtopionego tłuszczu. Całość miesza się i formuje w kule bądź wlewa do foremek. Stosuje się różne rodzaje tłuszczu. Najlepszy jest naturalny, taki jak: łój wołowy, barani, koński może być też słonina. Pamiętajmy, aby tłuszcz nie zawierał soli! Podaje się również mięso gotowane lub surowe z kością. Najbardziej jednak gustują sikory w nasionach roślin oleistych. Bezkonkurencyjny jest słonecznik nie łuskany, znakomitym urozmaiceniem ziarna konopi, rzepiku a także ziarna maku, rzepaku, rzodkwi i dyni oleistej. Wskazane jest dodawanie do mieszanek nasion prosa zwyczajnego i siemienia lnianego, które mają właściwości ułatwiające przyswajanie ciężkostrawnych tłuszczów. Na pewno w “świątecznym” menu nie może zabraknąć pokruszonych orzechów włoskich czy laskowych. Wraz ze słonecznikiem są prawdziwym przysmakiem sikor ściągając ptaki z całej niemal okolicy!

oprac. Jacek Tyblewski

ŹRÓDŁO



Temat: paprotniki


Taki podział bez jasnego zdefiniowania jest w każdym przypadku nie
najlepszy. To pokazuje, że w biologii, jak w każdej nauce, najpierw
trzeba uzgodnić definicje. ;-) Dopóki nie poznamy definicji stosowanej
przez Kasinych nauczycieli, dyskusja będzie nierozstrzygalna. ;-)


to by było dobre, zważywszy na to, że niektóry nauczyciele mają
wyłącznie swój pogląd na pewne sppray..


| gdyż zarodniki (forma bezpłciowa) nie służą do wytworzenia nowych
| roślin, ale organów romnażania płciowego.

U zbiorczej grupy, którą na potrzeby podręczników gimnazjalnych nazywa
się paprotnikami, trochę masz rację (ale tylko trochę), ale już np. u
mchów jest wręcz przeciwnie, a u ryniofitów było pośrodku.


dyskutujemy o paprotnikach różnozarodnikowych.


W każdym
razie, jakoś mam opory przed uznawaniem przedrośli za "organy", a nie
odrębne osobniki...


ja nie mam takich oporów - zaczęło się od paprotników
różnozarodnikowych, które miały jeszcze kilkukomórkowe przedrośla
żeńskie i męskie (zależy od rodzaju, czasem jest to skrajnie mała
ilość komórek), ale doprowadziło to w prostej linii do powstania
nasiennych - gdzie przedrośle męskie i mikrospora sprowadza się do
kiełkującego ziarna pyłku
mam pewne opory żeby nazywać ziarno pyłku odrębnym osobnikiem


Słabo to pamiętam, bo zajmuję się teraz innymi dziedzinami, ale według
definicji mojej nauczycielki licealnej u jakichś glonów (morszczyn?) -
więc to w sprawie paprotników ma jedynie charakter pomocniczy, a nie
decydujący - pokolenie płciowe ogranicza się wyłącznie do gamet. Tzn.
pokolenie bezpłciowe=diploidalne wytwarza mejotycznie haploidalne
gamety, a te zapładniając się, tworzą nowego diploidalnego osobnika, a
więc przedstawiciela pokolenia bezpłciowego (synonimiczność ploidalności
i (bez)płciowości była w tej definicji kluczowa, więc żartowaliśmy
sobie, że ludzie są bezpłciowi :) )


problem w tym, że u morszczyna w przeciwieństwie do paprotników nie
ma przemiany pokoleń
ale jak piszesz pokolenie płciowe to te, które wytwarza gamety -
więc mikrospory i makrospory należą jeszcze do pokolenia
bezpłciowego (powstają po mejozie) a nich rozwijają się mikro
przedrośla, które już należą do płciowego pokolenia i wytwarzają
gamety


Na tym przykładzie dobrze widać, że sprawa jest zagmatwana i wymaga
dobrego definiowania. Podręczniki tę prawdę zwykle pomijają.


niekoniecznie - zagmatwane jest na pierwszy rzut oka, bo analizie
wszystko widać :)
zależy jakie podręczniki - szkolne czasem tak

dalej obstaje przy swoim i jestem tego pewien :)

pozdrawiam

Kamil





Temat: Ocieplenie klimatu a zmiany w szacie lesnej.
Celt, nie pisz w konwencji zwycięży-przegra. Przyroda nie uznaje takiego kanonu, więc takie podejście jest chyba najgorsze. Istotnymi czynnikami, o któych niekiedy zapominamy, w odniesieniu do sytuacji poszczególnych gatunków w zmieniających się warunków klimatycznych w skalach około 50-70-100 i 500-letnich są owady i grzyby (pomijam zmiany zasięgów). Okazuje się bowiem, że wiele gatunków uznawanych przez przyrodnikó, w tym leśników za obojętne z punktu widzenia kształtowania/wpływania in mass na strukturę gatunkową, w tym odnawianie się zaczyna odgrywać coraz większą rolę. W moim przekonaniu jednym z bardzo dobrych przykłądó jest opiętek, któy na coraz większą skalę atakuje dęby. Najciekawszą obserwacją jest choćby to, że w Puszczy Białowieskiej, w której ten owad "grasował" zawsze w koronach starych dębów, nie będąc jednak głównym czynnikiem przyspieszającym obumieranie tych drzew, pojawił się kilka lat temu w młodych, ok. 30-letnich dębinch, na drzewach wśród starodrzewi, zwartych ocienionych, niekiedy od północnej strony pnia i nie w koronach a w częściach dolnych pni. Trudno na tej podstawie wyrokować, że przyczyną tego jest zmiana biologii tego owada. Z pewnością jest to wskaźnik zmian w środowisku i najprawdopodobniej przyczyny sa związane z bardzo ciepłymi okresami wegetacyjnymi, mimo, że długimi, to jednak pod względem temperatur, łagodnymi zimami i zmniejszeniem rocznej sumy opadów.
Ale też trzeba spojrzeć na te zmiany klimatyczne i z innej strony. Rośnie (na moje ucho i oko) liczebność pszczołowatych, a te z kolei mają istotny wpływ na owocowanie lipy. Dodatkowo zgodziliśmy się na ustawianie w lesie pasiek. I w miejscach gdzie mamy i pasieki i dojrzałe lipy zaczyna się pojawiać coraz intensywniej generatywne odnowienie tego gatunku. Równie dynamiczny jest klon. Stale dynamiczny jest grab. Duże powierzchnie ppokornikowe, mimo, że wiele starych, pozostawionych sosen zabija przypłąszczek granatek sa obsiewane sosną, a także świerkiem. Młodniki świerkowe samoistnie powstają, natomiast sosna wymaga stałęj ochrony przed zgryzaniem.
Mając powyższe na uwadze, w Puszczy nie ośmieliłbym się niczego wyrokować. Jedynym pewnikiem jest to, że obecnie wiąz walczy o przetrwanie, jesion jest w regresie, a olsza, jeśli wkrótce nie wzrośnie suma opadów, może podzielić los jesiona. Ale to jest perpektywa najbliższych kilku, kilkunastu lat. Wg glacjologów cykle termiczne w skali globu trwają około 70 lat.
A wracając jeszcze do dębów - to ze szkoły pamiętam (uczono mnie tego około 35 lat temu w ramach hodowli lasu), że lata nasienne u tego rodzaju w naszych warunkach klimatycznych powtarzają się w cyklach około 8-letnich. Z moich obserwacji w Puszczy może to wynieść nawet ponad 10 lat. Kilka lat temu "odkrywczy" artykuł na ten temat popełnili państwo Jędrzejewscy. Las jak widać jest cierpliwy i żadnych naszych wydumek się nie boi. Warto przy tym sięgać do najdawniejszych numerów "Sylwana", "Przyrodnika", "Przeglądó Fizjograficznych" itp. Tam znajduje się wiele wspaniałych opisów obserwacji poczynionych w przyrodzie.
"Pamiętajmy o...
wiedzy naszych poprzedników".
A co do problemu ocieplenie-susza, w tym wilotność powietrza, to pamiętaj, że im większa różnica temperatury dzień-noc, tym wieksza rosa (nawet na Saharze), a rośliny mają zdolność pobierania wody poprzez aparat asymilacyjny (to wykorzystuje się przy nawożeniu dolistnym), a my to wykorzystujemy w naszej lesnej szkółce, w któej nie mamy deszczowni i suszy sie nie boimy.



Temat: Zioła
Aloes (Z Wikipedii)
Aloes



Systematyka wg Reveala
Domena jądrowce
Królestwo rośliny
Podkrólestwo naczyniowe
Nadgromada nasienne
Gromada okrytonasienne
Klasa jednoliścienne
Rząd agawowce
Rodzina aloesowate
Rodzaj aloes
Nazwa systematyczna
Aloe L.

Aloes (Aloe L.) – rodzaj jednoliściennych sukulentów liściowych z rodziny aloesowatych. Liczy ok. 200 gatunków. Należą do niego formy drzewiaste, krzewiaste, byliny, niekiedy liany. Pochodzi z Płw. Arabskiego, Afryki i Madagaskaru.
Morfologia
Pokrój
Mają rozgałęzione lub nierozgałęzione pędy zakończone rozetą mięsistych liści zawierających żółtawy lub brązowawy sok mleczny.
Liście
Mięsiste, najczęściej z woskowatym nalotem, brzegiem kolczaste, umieszczone w przyziemnych rozetkach.
Kwiaty
Długi, czerwony, żółty lub pomarańczowy okwiat, bogaty w nektar, zebrany w grono. Zapylany przez ptaki. Niekiedy kwiaty są dwubarwne. Powtarzające się kwitnienie odróżnia aloesy od podobnych do nich agaw, które kwitną raz w życiu i zamierają.
Owoc
Torebka.

Zastosowanie
Roślina uprawna
Aloes rozmnaża się wegetatywnie i przez nasiona.
Roślina lecznicza
Gorzki sok gatunku Aloe vera jest wykorzystywany we współczesnej medycynie. Sok stosowany bezposrednio na rany skóry bardzo przyspiesza proces gojenia. Sok pozyskuje się także z Aloe ferox, A. perryi i innych gatunków pokrewnych. Świeże liście A. arborescens i innych gatunków hodowanych służą do otrzymywania wodnych wyciągów. Aloes ma silne działanie przeczyszczające, nieznaczne właściwości bakteriobójcze, wzmaga czynności żółciotwórcze. Niewielkie ilości aktywnych związków przenikają do mleka karmiących matek, działając przeczyszczająco na dzieci.
9 maja 2002 amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków wydała zakaz stosowania aloesu i Rhamnus purshiana jako składników przeczyszczających w lekach bez recepty[2].

Aloes ościsty
Systematyka
Pozycja rodziny w systemie Reveala
Gromada okrytonasienne (Magnoliophyta Cronquist), podgromada Magnoliophytina Frohne & U. Jensen ex Reveal, klasa jednoliścienne (Liliopsida Brongn.), podklasa liliowe (Liliidae J.H. Schaffn.), nadrząd Lilianae Takht., rząd agawowce (Agavales Hutch.), rodzina aloesowate (Aloaceae Batsch), podrodzina Alooideae Link, plemię Aloeae (Link) A. Rich. in Orb., podplemię Aloinae Engl. in Engl. & Prantl, rodzaj aloes (Aloe L.).

Gatunki (wybór)
Aloe albida (Stapf) Reynolds – aloes białawy
Aloe arborescens Miller – aloes drzewiasty
Aloe aristata – aloes ościsty
Aloe bainessi
Aloe bakeri Scott-Elliot - aloes bakera
Aloe dichotoma Masson, synonimy:A. montana, A. ramosa – kokerboom, drzewo kołczanowe
Aloe dyeri
Aloe ferox – aloes uzbrojony
Aloe haworthoides
Aloe humilis – aloes niski
Aloe mitriformis
Aloe pillansi L. Guthrie - aloes Pillansa
Aloe polyphylla Schönland ex Pillans – aloes wielkolistny
Aloe variegata
Aloe vera – aloes zwyczajny
Aloe squarrosa
Aloe succotrina – aloes sokotrzański
Aloe thorncroftii Pole-Evans – aloes Thorncrofta
Aloe vossii Reynolds – aloes Vossa
Aloe zebrina

Ochrona
Wszystkie gatunki aloesów, z wyjątkiem Aloe vera, są chronione przepisami CITES




Strona 2 z 2 • Wyszukiwarka znalazła 77 wyników • 1, 2